8.

"Już świta"

- Nie bądź głupi, King. - starucha uśmiechała się, przewiercając go przenikliwym spojrzeniem lodowatych tęczówek.

- Nie jestem. 

- Dobry z ciebie chłopiec. Wszystko jest dobrze. - skojarzyła mu się z jadowitą żmiją, razem z tym syczącym głosem.

- Wszystko jest dobrze. - powtórzył za nią. Nie chciał, by zauważyła, że wyrwał się spod jej hipnozy. Skupił się z całych sił na tym, aby unikać jej przeszywającego wzroku. 

- King, pomóż mi wyjść na zewnątrz. - poprosiła go. Już nie była tak żywa jak przed złamaniem klątwy. 

Zasłużyła na soczysty, fałszywy uśmiech, pomyślał chłopiec uśmiechając się w taki właśnie sposób.

- Oczywiście.

***

Gdy znaleźli się na zewnątrz, księżyc akurat był schowany za chmurami. Noc była brzydka, ale Kingowi to nie przeszkadzało tak jak rok temu, gdy się tu wprowadzili i oglądali okolice domu. Przypomniał sobie, jak bał się starych dębów rosnących na wzgórzu, ale po tym, co przeżył, czuł, że nic mu nie straszne.

- Zostańmy tu przez chwilę. - odezwała się starucha opierająca się o laskę.

Stojąca na skraju skarpy.

Niestrzeżona przez "nich".

Bezbronna.

King wyrwał jej laskę i wyrzucił gdzieś daleko przed siebie. 

Nie miała szans, by mu uciec.

- Teraz zapłacisz za swoje czyny, wiedźmo! - wykrzyczał jej w pomarszczoną twarz i prosto w oczy, które nie miały już nigdy mieć nad nim kontroli. - To twój koniec!

W ostatniej chwili wyrzęziła jak pierwszego dnia, aby przestał, ale on był pewien tego, co zaraz zrobi.

Wystarczyło dziecinne pchnięcie, aby spadła w środek lodowatego jeziora.

King czuł, że teraz "oni" czekają na niego w domu. Są pewni, że wróci.

Uciekł do lasu pędem najszybszym na jaki mógł sobie pozwolić między wystającymi korzeniami dużo potężniejszych od niego drzew.

Słyszał "ich" demoniczne szepty z tyłu swojej głowie. 

Marzył, aby usłyszeć jeszcze jedną ich historię.